Als ik afgelopen jaar bekijk… Is er heel wat gebeurd. Dingen die al m’n hele leven vast zaten, zijn los gekomen. Trager dan ik zelf wou, dat wel. Ik ben diep gegaan. Zo diep dat haast niemand rond me het gemerkt heeft. Zoveel mensen konden en durfden niet verder kijken dan hetgene aan de buitenkant zichtbaar was en zelfs dat…

Ik heb me diep eenzaam gevoeld, totaal verloren en ontredderd. Ik heb gehuild en ben razend kwaad geweest, ik was doodsbang en verlangde ernaar alles te stoppen. Letterlijk alles te stoppen.

Enkele mensen weten dat ik om het zo te noemen, een depressie en een burnout gehad heb. Het was gemakkelijker voor hen dat ik het zo benoemde, maar het was meer, veel meer dan dat. Moeilijk te vatten voor hen. Immens moeilijk te vatten voor mezelf.

Ik ben diep gegaan, ben terug gekeerd naar wie ik ooit was, naar de pijn, de ontgoocheling, het onbegrip,… ik heb schijnbaar stil gestaan, maar ben al een tijdje terug op pad. Ik ben dezelfde en toch niet meer. Eigenlijk ben ik nu meer mezelf dan ik ooit geweest ben. Dankzij enkele sterke mensen rond me sta ik er weer. Nog een beetje wankel, maar ik sta weer. Ja, het duurde een tijd en nee, het is niet tastbaar noch zichtbaar, maar ik voel het. En dat is voldoende.